Παιδεία και Περιβάλλον

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει: Μια πρόταση ή μια φράση ή μια παράγραφος από κάποιο βιβλίο που διαβάζω, συνδέεται με την ζωή μου εκείνη την ίδια περίοδο. Μοιάζει σαν να έχει γραφτεί για μένα. Σαν να έγραψε ο συγγραφέας αυτές τις λέξεις, γνωρίζοντας ότι μετά από χρόνια κάποιος αναγνώστης του θα βιώσει μια ακριβώς ίδια ιστορία - και μάλιστα θα την βιώσει την στιγμή που θα την διαβάζει! Λες και η ιστορία του βιβλίου παίρνει σάρκα και οστά και "γίνεται" ιστορία του αναγνώστη. Είναι σαν μια μυστική συμφωνία, ή σαν ένας μαγικός κλήδωνας.

Αντιγράφω από τον "Έρωτα στα χρόνια της χολέρας" του Gabriel Garcia Marquez (που είναι "ένα βιβλίο για τους αιώνιους έρωτες..."):

"...Η Φερμίνα Δάσα αναγνώρισε τον εαυτό της, ένιωσε για πρώτη φορά κυρία του, αισθάνθηκε συντροφευμένη και προστατευμένη, με τα πνευμόνια γεμάτα από τον αέρα της ελευθερίας και ξαναβρήκε την ηρεμία και τη θέληση να ζήσει. Ακόμα και στα τελευταία χρόνια της ζωής της θ' αναπολούσε εκείνο το ταξίδι, ολοένα και πιο ζωντανό στη θύμησή της, με τη διεστραμμένη διαύγεια της νοσταλγίας.

Μια νύχτα είχε γυρίσει από την καθημερινή βόλτα, αναστατωμένη από την αποκάλυψη πως όχι μόνο μπορούσε να είναι ευτυχισμένη χωρίς έρωτα, αλλά ακόμα κι ενάντιά του..."

Για την ιστορία, μετά την επιστροφή της από αυτό το ταξίδι σε μια μακρινή επαρχία της Κολομβίας, η Φερμίνα Δάσα αποφάσισε να πάψει να είναι ερωτευμένη με τον Φιορεντίνο Αρίσα...